De creatieve rebellen van nu

Jonge starters, met karakter en een duidelijke eigen stem: ze bestaan. En ik ben er fan van. Zeker als zij de minister-president durven wijzen op de opportuniteiten in ons land en niet meegaan in de onheilsberichten van enkele “captains of industry”. Zo’n gedrevenheid is hoopgevend. Positieve rebellie, noemde het trendbureau Trendwolves dit soort van collectieve creativiteit eerder. Alleszins precies de stoutmoedigheid die we nodig hebben om de negatieve teneur achter ons te laten.

Jonge ondernemers zien kansen en boksen in al hun positivisme op tegen de onheilstijdingen waar wij – tegen wil en dank – ook soms aan meedoen. Opportuniteiten zitten voor Belgische jongeren in ons hoge opleidingsniveau en – paradoxaal genoeg – ook in het feit dat ze ondernemen in een overgereglementeerd en duur land. Dat dwingt hen om een kwalitatief hoog niveau te halen en zeer efficiënt te zijn.

Maar daarbij komt de laatste jaren nog een troef: creativiteit. Klonk “het is wel een creatieve jongen” vroeger schertsend, dan is de meerwaarde van creativiteit nu steeds meer verworven. Zwemvijvers bouwen om mee te surfen op de ecologische trend, lege huiskamers combineren met de hype van fotografie, … overal zitten opportuniteiten en worden ook kansen gegrepen door jonge mensen. Het is inspirerend om zien hoe jonge ondernemers deel willen zijn van de oplossing, en niet langer berusten in het probleem.

Onze taak als ondernemersorganisatie mag dus zeker niet zijn om die beginnersdrive te breken. Het springen en het effectief beginnen is net een van de belangrijkste sleutels tot succes. De slaagkansen liggen ook opnieuw hoger, 70% van alle starters doen het na vijf jaar goed, blijkt uit onze startersatlas. Velen onder hen staan financieel sterk genoeg om op een solide manier te kunnen ondernemen.

Toch blijven maatregelen om ondernemerschap aan te moedigen noodzakelijk. Voor 2012 loopt het starterscijfers immers terug, wellicht met 3% ten opzichte van 2011. De context blijft ook moeilijk: net werd door Eurostat nog maar eens bewezen dat België de hoogste arbeidskosten van heel Europa telt. Dat heeft nefaste gevolgen op lange termijn: een ondernemer die zich blauw betaalt aan belastingen zonder er veel aan over te houden, verliest langzaam maar zeker ook een deel van zijn motivatie.

Want wie onderneemt neemt immers een risico. Een risico op basis van passie, gedrevenheid, goesting, know-how, dat wel. Maar niet voor niets: een risico vraagt om rendement. In een bank ligt dat rendement op risicokapitaal 15% of meer. Waarom moet een ondernemer dan met veel minder te tevreden zijn? Dan kan hij de mislukking beter helemaal vermijden en zijn geld op de bank laten staan. Een samenleving moet aanvaarden dat een ondernemer – als hij slaagt en met de moeite die hij zich getroost om er iets van te maken – een leefbare return krijgt. Wie dat bemoeilijkt, onder meer door geen verantwoordelijkheid te nemen in een dringende aanpak van de hoge loon- en arbeidskosten, verhindert het ondernemerschap in Vlaanderen.