Relance of décadence?

De Belgische werkgevers leven op hoop. De federale regering heeft immers een relanceplan aangekondigd. Na de forse lastenverhogingen van de voorbije maanden niets te vroeg. Het vertrouwen bij de ondernemers is immers weg. Velen stellen investeringen uit en ook beschikbaar kapitaal wordt niet in bedrijven gepompt uit vrees voor nog extra belastingmaatregelen.

Het relanceplan moet dus een relance zijn in de echte betekenis van het woord: "een plan dat de economie doet heropleven, de economische groei stimuleert". In zo'n plan is geen plaats voor compenserende maatregelen: het is niet omdat bedrijven een beetje zuurstof gegeven wordt, dat dat onmiddellijk gecompenseerd moet en kan worden met maatregelen voor werknemers en uitkeringen. En laten een aantal ministers nu net in dat bedje opnieuw ziek zijn. De minister van werk bijvoorbeeld denkt eraan om in een "relanceplan" enkele extra lasten en boetes voor werknemers op te nemen. Begrijpe wie begrijpen kan...

Een relanceplan zonder extra middelen is moeilijk, maar het is mogelijk. Want laat het duidelijk zijn, begrotingsorthodoxie blijft cruciaal. Het is absoluut niet het moment om aan alle meerderheidsfracties het signaal te geven dat ze voor enkele tientallen miljoenen of nog meer "cadeautjes" aan hun achterban kunnen uitdelen. De verleiding is er omdat de begrotingsdiscussie over de gemeenteraadsverkiezingen wordt getild. Dat is spijtig, want Europees hadden we net zo goed gescoord met onze vorige begrotingsoefeningen. Het gevolg van dat "uitstel" is ook dat je meerdere ministers nu hoort opperen: "laat ons maar wat uitgeven, we nemen dat wel op in het te financieren saldo binnen enkele maanden". Of om het anders te zeggen: "we geven nu geld uit dat er niet is, we verhogen dan nadien wel extra de belastingen". Wie een beetje gezond verstand heeft weet dat dit eerder in het rijtje "niet al te slimme en kortzichtige voorstellen" thuis hoort.

Veel mogelijkheden blijven er dus niet over voor de relance. We moeten vooral inzetten op geloofwaardige en grondige hervormingen. Geen gemorrel in de marge, maar duidelijkheid is het beste beleid. Het zorgt voor rust op de markten, in de economie en voor onze KMO’s. De sleutelbegrippen daarvoor zijn: lange termijn en vertrouwen in de discipline van de regering om haar plan tot uitvoer te brengen. Vertrouwen moet KMO’s weerbaarder maken en geeft hen de mogelijkheid vooruit te denken.

Te beginnen met een engagement om géén nieuwe lasten op te leggen, voor onze KMO’s een eerste absolute voorwaarde. Verschillende beleidsmakers die te pas en te onpas, los van elkaar, allerlei ballonnetjes oplaten over hogere btw, hogere onroerende voorheffing, het invoeren van een algemene sociale bijdrage: dat is niet de manier. Wat België nodig heeft is één constructief relanceplan met twee cruciale, tot vervelens toe herhaalde, maar nog steeds niet gerealiseerde speerpunten: de concurrentiekracht van onze bedrijven opkrikken en de fiscale/rechstzekerheid garanderen.

De concurrentiekracht van onze bedrijven wordt echter vaak vereenzelvigd met de loonkosten. Deels terecht, want de kloof tussen bruto en netto loon is te groot : dat zeggen wij al jaren. En als er geld is om die kloof te dichten : graag. Maar dat kan in geen geval via een vestzak-broekzak operatie. Geen lagere lasten aan de ene kant, om ze elders voor onze bedrijven te verhogen. Wat wel kan is werken aan de noemerkant voor de bedrijven: het volume gepresteerde uren voor hetzelfde loon verhogen. Daardoor worden de kosten over meer volume afgeschreven en daalt de globale lastendruk waardoor onze concurrentiekracht stijgt. Decennia geleden heeft de toenmalige regering het omgekeerde door de werkgeversstrot geduwd, nu is het tijd om de arbeidsduurverlenging door te voeren. Voor andere zaken is er immers geen geld.

Onze bedrijven zien dat alvast zitten, dat blijkt uit een recente bevraging van UNIZO. Aan de regering om rond dit punt politieke moed te betonen.